Zdjęcia Mai Chęcińskiej
sypialnia
korytarz (biblioteka?)
łazienka
kuchnia
pokój dzienny
antyszambr
przedpokój i pokój dzienny
pokój do pracy
Category: mieszkanie
-
Konkurs na nazwę
Każda siedziba powinna mieć swoje imię. Zwykle chrzcimy swoje mieszkanie nazwą ulicy przy której znajduje się budynek – “Na Wąwozowej”, “Na Oleandrów”, “Na Francuskiej”. Niektóre ulice nie kojarzą się jednak najlepiej – “Na Ofiar Terroru”, “Na Zesłańców Syberyjskich”, “Na Walki z Faszystowskim Najeźdźcą”. “Na Nutki” nie brzmi w tym towarzystwie najgorzej (może nieco infantylnie), jednak uważamy, że nasze mieszkanie zasłużyło na nazwę bardziej… wyszukaną. Może coś “betonowego”? Może coś z hiszpańska? Po hiszpańsku beton to >hormigon<, >hormiguero< to mrowisko, >hirmiguera< to migdałowiec, a >hormigonera< – betoniarka. A może coś od pobliskiej “Kopy Cwila”?
-
Pierwszy poranek
Uspokojeni w kwestii materaca z niepokojem wsłuchiwaliśmy się w dobiegające odgłosy. Coś popukiwało, coś chrobotało, coś szumiało, popiskiwało, chlupotało i duło. Czy to sąsiedzi nalewają wodę na niedzielną kąpiel w wannie? Czy to hałas pobliskiej trasy przelotowej przebija spoza drzew pozbawionych liści? A może to wiatr łomocze pośród archaicznych wywiewek wentylacyjnych?
Na szczęście niedogodności akustyczne w pełni skompensowały nam walory świetlistości mieszkania.
Kurczę, ale tu jasno! -
Noc z tremą
Do łóżka położyliśmy się z tremą. Jak minie pierwsza noc? Czy nie popełniliśmy przypadkiem poważnego błędu?
Czy nie będą nas bolały kręgosłupy? Czy nie obudzimy się zlani gorącym potem?
Na szczęście noc minęła dobrze. Uff – twardy materac z cienką warstwą pianki termicznej okazał się ortopedycznym ideałem. -
Z cyklu: Co nam się udało
Białe szafy ścienne z kolorowymi wstawkami – wbrew naszym obawom wtopiły się w przestrzeń, wcale jej nie przeciążając. I wszystko (wszystko!) się zmieści.
-
Z cyklu: Co nam się udało
Otwarcia i prześwity – między pracownią a przedpokojem, między przedpokojem a łazienką. Wymagały bieżącego dostosowywania projektu do odkrywanej w trakcie wyburzeń rzeczywistości. Pomogły zlikwidować beznadziejną “blokowość” mieszkania.
-
Z cyklu: Irytujące drobiazgi albo: Symetria wpadką stulecia – część I
Symetria estetyką głupców – głosi modernistyczne powiedzenie.
Wynikowość estetyką niechlujów – dodałabym od siebie.
A już najgorszym nieszczęściem jest pomieszanie symetrii i wynikowości. Oczywiście mówimy tu o nieszczęściu czysto estetycznym. Niby drobnostka, ale (architekta) potrafi boleć latami.
Nam przydarzyły się kilka takich dopustów. -
Z cyklu: Irytujące drobiazgi albo: Symetria wpadką stulecia – część II
Zagłówek w sypialni. Ten tkwiący za łóżkiem, z zasady symetryczny twór okazał się za długi. Tak długi, że zamocowany zgodnie z planem uniemożliwiłby otwieranie szuflad w stojącej obok szafie (o czym z paniką pomieszaną z wyrzutem poinformowała mnie pani z firmy projektującej szafy). Zaalarmowani stawiliśmy się na miejscu nieszczęścia, aby po czterdziestominutowym przestawianiu to łóżka, to zagłówka porzucić mieszczańską symetrię na rzecz wygody korzystania z szafy (zdaniem Krz uzyskując dodatkową korzyść w postaci “ciekawszej” kompozycji).
-
Ruch na Kopie Cwila w pierwszy śnieżny poświąteczny weekend
Widok z naszego nowego okna.
-
Pierwszy nocleg
Do snu ukołysały nas świergoczące kaloryfery i mruczące w oddali samochody. Było raczej twardo.
